EX-PATIËNT VERTELT

Johan

Ging op zoek naar een minder stressvolle job en paste zijn levensstijl aan
39 kilo lichter sinds 2019 door een Sleeve Gastrectomie

Ik herinner me het precieze moment niet meer waarop ik de controle verloor. Het sloop erin. Eerst was het gewoon makkelijk—een pizza na een lange dag, wat chips voor de televisie, een cola en laat opblijven om toch nog een gevoel te hebben dat ik iets voor mezelf deed elke dag. Maar op een dag stond ik voor de spiegel en herkende ik mezelf niet meer. Mijn gezicht was opgezwollen, mijn schouders rond en mijn buik… nou ja, daar praatte ik liever niet over.

Het gekke is, ik at niet eens zo buitensporig veel. Het was niet dat ik me volpropte met bergen voedsel. Wat ik at, wanneer ik at, en waarom ik at—dat was het echte probleem. Stress. Slopende stress. Op het werk was het altijd drukker, altijd meer, altijd sneller. Thuis was het stil. Té stil. Mijn relatie was een knagende leegte vol niet-uitgesproken woorden. En ik sliep nauwelijks. Mijn lichaam en geest liepen achter op zichzelf aan. De kilo’s volgden vanzelf.

Toen ik 121 kilo woog, viel ik op een dag bijna flauw in de supermarkt. Mijn lijf gaf op voordat mijn hoofd dat durfde toe te geven. Diezelfde avond typte ik de woorden “sleeve operatie ervaringen” in Google. En daar begon het: niet de oplossing, maar het begin van een ander pad.

“DE OPERATIE WAS NIET MAGISCH. GEEN KNOP DIE JE INDRUKT WAARNA ALLES ANDERS IS. MAAR HET WAS WÉL EEN HOUVAST.”

De operatie was niet magisch. Geen knop die je indrukt waarna alles anders is. Maar het was wél een houvast. Een stok achter de deur. Dankzij het traject erna—de gesprekken, de begeleiding, de verplichte pauzeknop op mijn oude gewoonten—kon ik stilaan opnieuw bouwen. Aan mezelf. Aan mijn leven.

Vandaag schommelt mijn gewicht tussen 82 en 85 kilo. En dat voelt als thuiskomen in een lichaam dat eindelijk bij me past. Maar het echte verschil zit niet op de weegschaal. Het zit in de manier waarop ik nu wakker word, met energie. Hoe ik beslis wat ik eet in plaats van te grijpen naar troost. Hoe ik nu oprecht kan lachen, omdat ik niet voortdurend met een knoop in mijn maag rondloop.

“Mensen denken dat discipline betekent dat je altijd sterk moet zijn,” zei mijn diëtiste eens. “Maar soms is echte discipline durven zeggen: ik heb hulp nodig.” En dat is wat ik gedaan heb.

“IK HEB MIJN LEVEN HERSCHREVEN, KILOOTJE PER KILOOTJE. EN VANDAAG STA IK NIET ALLEEN LICHTER, IK VOEL ME OOK GELUKKIGER!”